دوران، چو نقطه، عاقبتم در میان گرفت

ازچه اندیشم که اندیشه به وحشت می رسد ور نیـندیشم جـهالت تابه غایـت می رسد بیم آن دارم که روزی خویشتن را گم کنم فکرپیدا کردنش تا بی نهایت می رسد این زمین در آسمان گوئی معلق در فضاست کیست حملش می کند تا آن قیامت می رسد؟ می گریزم هرطرف هر دم و ساعت گوشه ای پشت سر اندیشه اش ساعت به ساعت می رسد مردمی دیدم که از بهر رهایی از خیال عطر دوران، چو نقطه، عاقبتم در میان گرفت...

گاه از تقدیر می ترسم که من کافر شومیا به این چندین صباح عمرشاید خر شوم وای از این فریادها کافی است تاکی در جهانبشنوم فریاد وآهی ورنه باید کر شوم زندگی این است سبقت بهرمال اندوختن؟کاش درسبقت در این آوردگاه آخر شوم این زبان در کام، از روز ازل در حبس شدترسم از آن است روزی از برایش در شوم می دهد پندی مرا آموزگارم ؛ زندگیاز بدی پرهیز کن باید که من بهتر شوم اوج لذتها که شادی هیچ تمکینم نکردمی شود گاهی که با اندوه همبستر شوم آرزو دارم که در باران شادی های غیرگام بردارم که شاید زیر شادی تر شوم عمر خود چون سرخ گل پرپر نمودم تا کنونزرد رو خوانی م دوران، چو نقطه، عاقبتم در میان گرفت...

عمری به خواب و جوانی ز سر گذشتافسوس با گنه و بی شرر گذشت یادش که می کنم این دور زندگیهمچون مهاجر دایم سفر گذشت می خواستم که نگه دارمش ولیبا بغض با عجله این سحر گذشت تقصیر توست دلم شکوه کم بکنانگار کر شده ای عشق درگذشت دردا که آخر این راه ماتم استصد حیف با خبر و بی خبر گذشت دوران، چو نقطه، عاقبتم در میان گرفت...